Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
The Boat of My Life

Ilya Kabakov

The Boat of My Life

1993

The work is displayed as part of the permanent exhibition

Installation

Wooden fence, wooden boat, steps, 25 paper packing boxes, objects, photographs, texts on paper
260 x 550 x 1740 cm (boat dimensions)
Purchased in 2001
Inv. No. 148/01

In essence, this is the idea of presenting my life, the story of my life, in the form of an installation. I did this when I turned sixty years old. The installation is a large and long (17 meters) wooden boat with stairways at each end, which the viewer uses to climb up onto the deck and descend from it. On the deck are twenty-five large cardboard boxes in total disarray, as though they have been put there temporarily. Each is filled with all kinds of household junk, like when a person in a hurry to leave throws stuff together without sorting it: coats, shirts, shoes, children’s toys. On top of everything in each box is a piece of cardboard on which photos, small objects, and texts are glued. The texts are fragmented recollections of episodes in my life.
Wandering between the boxes, moving gradually toward the opposite end of the boat, the viewer comes to understand that here are all the goods and chattels of the life of a person, and that movement inside the boat between the boxes and toward the exit is movement along a person’s life. Each box represents its own period of that life, with its own name.
The last box is empty. A powerful association arises from the journey through the boat – that of the boat of Charon who transported human souls to the other side of the river Styx. At least that’s the image that stood before me when I conceived of this installation.

Ilya Kabakov



Ο Ρώσος εννοιολογικός καλλιτέχνης Ίλια Καμπακόφ, από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, υπήρξε πρωτοπόρος στη δημιουργία «συνολικών εγκαταστάσεων» (total installation), σύμφωνα με τον όρο που εισήγαγε ο ίδιος. Οι υβριδικές εγκαταστάσεις του καλλιτέχνη μετασχηματίζουν τον υπάρχοντα χώρο σε ένα ολοκληρωτικό και ενιαίο τεχνητό περιβάλλον, στο οποίο εντάσσεται ο θεατής ακολουθώντας μια προκαθορισμένη πορεία. Η αφηγηματική λειτουργία των έργων επιτυγχάνεται μέσα από μια σχολαστική και συνεχή επαναπραγμάτευση μιας προσωπικής μυθολογίας και μνήμης, που εστιάζει κυρίως στην περίοδο δραστηριοποίησής του ως «ανεπίσημου» καλλιτέχνη στη Σοβιετική Ένωση. Το καράβι της ζωής μου είναι η «οπτική-υλική» αυτοβιογραφία του καλλιτέχνη, και αποτελείται από ένα πλοίο σε φυσικό μέγεθος και είκοσι-πέντε κουτιά που βρίσκονται πάνω στο κατάστρωμα, τα οποία περιλαμβάνουν αντικείμενα, φωτογραφίες και κείμενα σχετικά με επεισόδια της ζωής του: από τη γέννηση, την παιδική του ηλικία, την εκδίωξη από τους ναζί, τη φυγή του στη Δύση, μέχρι και τη δημιουργία του έργου. Η αναπαράσταση της αυτοβιογραφίας του καλλιτέχνη ταυτίζεται με τη συσσώρευση, τη χωροχρονική τοποθέτηση και την περιγραφή μιας συλλογής αναμνήσεων από «αξιολύπητα απομεινάρια ζωής», όπως τα χαρακτηρίζει ο ίδιος, τα οποία είτε βρίσκονται άτακτα μέσα στα κουτιά είτε οργανώνονται σε μια σειρά πάνελ σύμφωνα με μια τυποποιημένη μουσειακή λογική. Μέσα από τη μεταφορά του ταξιδιού ως πορείας της ζωής, και του καραβιού ως «λέμβου του Χάροντα που μετέφερε τις ψυχές των ανθρώπων», η περιπλάνηση του θεατή στη λαβυρινθώδη διάταξη παρακολουθεί την εξέλιξη των διαφορετικών κεφαλαίων της ζωής του καλλιτέχνη μέχρι και το τελευταίο κουτί, που παραμένει —κυριολεκτικά και μεταφορικά— κενό.
Τίνα Πανδή, κείμενο από τον οδηγό της μόνιμης έκθεσης ENTER EMΣΤ : Συλλογή & Ιστορία, Ένας σύντομος οδηγός, 2020

By continuing on this website you accept the use of cookies on your device as described in the following Page Terms of Use – Privacy PolicyAccept