Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Η σχεδια

Μπιλ Βιολα (Bill Viola)

Η σχεδία

2004

Το έργο εκτίθεται στη μόνιμη έκθεση

Οπτικοακουστικά Μέσα

Βιντεοεγκατάσταση

Ψηφιακή έγχρωμη βίντεοπροβολή υψηλής ανάλυσης, με περιβάλλων ήχο 5.1, Διάρκεια 10’30’’
Έκδοση 1/3
Δανεισμός από τον Ο.Π.Ε.Π. στο ΕΜΣΤ στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, 2004
Αρ. Εισ. 538/04

Ο Μπιλ Βιόλα, ένας από τους πρωτοπόρους της βίντεο τέχνης, δημιουργεί υψηλής τεχνολογίας βιντεοεγκαταστάσεις που, με επιρροές από διάφορες θρησκείες και μυστικιστικά ρεύματα, καθώς και εικονoγραφικές αναφορές σε γνωστά έργα τέχνης, θίγουν θεμελιώδεις ανθρώπινες εμπειρίες, όπως η γέννηση και ο θάνατος. Στο έργο Η σχεδία (2004), 19 άνθρωποι, διαφορετικής ηλικίας, φυλής και φύλου, στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλο σε κάτι που μοιάζει με πλατφόρμα σταθμού τρένου. Άγνωστοι μεταξύ τους, αν και βρίσκονται σε φυσική εγγύτητα, ο καθένας διατηρεί μια ψυχική απόσταση. Ξαφνικά ένας πίδακας νερού τους χτυπά· κάποιοι πέφτουν στο έδαφος, άλλοι αγωνίζονται να αντισταθούν στην ορμητική δύναμη του νερού αναζητώντας στήριγμα ο ένας στον άλλο. Τελικά το νερό υποχωρεί και οι άνθρωποι προσπαθούν να ανασυνταχθούν και να ξαναβρούν την ψυχραιμία τους. Το βίντεο καταγράφεται με ταινία υψηλής ταχύτητας και η αφήγηση ξεδιπλώνεται σε εξαιρετικά αργή κίνηση, γεγονός που εντείνει τη δραματικότητα, επιτρέπει στον θεατή να «βυθιστεί» στην εικόνα και δημιουργεί μια ατμόσφαιρα σχεδόν ονειρική. Με σαφείς αναφορές στην ιστορία της τέχνης, από τις αρχαιοελληνικές ζωφόρους μέχρι τη Σχεδία της Μέδουσας του Ζερικώ, το έργο είναι μια «μεταφορά για τον σημερινό κόσμο», αποδίδοντας αισθητικά μια στιγμή καταστροφής και τα επακόλουθά της, όπως αυτά βιώνονται από μια ποικιλόμορφη ομάδα ανθρώπων. Καταγράφοντας τη συλλογική εμπειρία μιας κρίσης αναλύει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης κατάστασης: από την αρχή μέχρι το τέλος εκφράζεται μια ποικιλία συναισθημάτων — η πλήξη, η αδιαφορία, η περιέργεια, η αποδοκιμασία, η έκπληξη, ο φόβος, ο πόνος, το αίσθημα της επιβίωσης και, τέλος, η αλληλεγγύη. Ανάμεσα στην απειλή και την ελπίδα και μπροστά στην απροσδόκητη καταστροφή, οι άνθρωποι συνδέονται —ή θα έπρεπε να συνδέονται— προκειμένου να επιβιώσουν.
Άννα Μυκονιάτη, κείμενο από τον κατάλογο της μόνιμης έκθεσης ENTER ΕΜΣΤ: Συλλογή & Ιστορία, Ένας σύντομος οδηγός, 2020

Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην Σελίδα Όροι χρήσης- Πολιτική ΑπορρήτουΑποδοχή