Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Ιστια

Μπια Νταβου

Ιστία

1981 - 1982

Το έργο εκτίθεται στη μόνιμη έκθεση

Εγκατάσταση

Εγκατάσταση από κεντημένα υφάσματα
Μεταβλητές διαστάσεις
Δωρεά του Ζάφου Ξαγοράρη, 2002
Aρ. Εισ. 260/02

Από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1970, θεμελιώδης αρχή της καλλιτεχνικής πρακτικής της Μπίας Ντάβου είναι η οργάνωση ενός συστήματος λογικής ανάπτυξης του έργου της που ονομάζει «σειραϊκές δομές». Σύμφωνα με την αρχή αυτή, η δομή του έργου οργανώνεται βάσει ενός συστήματος προκαθορισμένων αρχών, τις οποίες αντλεί η καλλιτέχνιδα από θεωρίες της επικοινωνίας και τα απλά μαθηματικά. Στο πλαίσιο αυτό, η καλλιτεχνική πρακτική της διαμορφώνεται μέσα από μια κοπιώδη και σχολαστική διαδικασία, που βασίζεται σε έναν συνδυασμό χειροτεχνικής και τυποποιημένης παραγωγής και περιλαμβάνει ένα εύρος μέσων και πρακτικών: από την εκτύπωση κυκλωμάτων, πάνω σε χαλκό και βακελίτη, και τα σχέδια αριθμητικών σειρών, σε διαγραμμισμένο χαρτί, έως την υφαντική και τη δημιουργία εγκαταστάσεων με ιστία. Η μετατόπιση της καλλιτεχνικής δημιουργίας της Ντάβου από το αυστηρό μαθηματικό σύστημα σε μια ελεύθερη δημιουργική και ποιητική πράξη συντελείται από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, μέσα από τη σπουδή της Οδύσσειας του Ομήρου. Οι τριγωνικές διατάξεις των αριθμητικών ακολουθιών την οδηγούν στη μορφή των ιστίων και από εκεί στην επαναπραγμάτευση του μύθου του νόστου του Οδυσσέα και στην πράξη της υφαντικής της Πηνελόπης. Στα περιβάλλοντα με ιστία που διατάσσονται ελεύθερα στον χώρο, η Ντάβου κεντά στίχους του ομηρικού ποιήματος, οργανώνοντάς τους βάσει αριθμητικών ακολουθιών όπως η ακολουθία Fibonacci. Κορύφωση της πρακτικής της Ντάβου θα αποτελέσει το έργο Σειραϊκές από-ανά-δομές, ένα εικαστικό ημερολόγιο από 367 σχέδια που δημιουργεί σε διάστημα ενός έτους —το 1992— ένα ανά ημέρα. Το πληθωρικό σώμα σχεδίων γίνεται ένα μέσο χωρικής αποτύπωσης του χρόνου. Μέσα από μια εμμονική διαδικασία παραγωγής, η Ντάβου συγκροτεί ένα οπτικό αλφάβητο που συμπυκνώνει τις μορφολογικές και εννοιολογικές αναζητήσεις του έργου της — τη σειραϊκότητα, το ταξίδι, τη γλωσσική αναζήτηση, τον μύθο, τον χρόνο. Στην ημερολογιακή πρακτική τής Ντάβου, το μολύβι και η γόμα γίνονται ισότιμα εργαλεία σε μια συνεχή πράξη γραφής, διαγραφής και, στη συνέχεια, επανεγγραφής. Στα σχέδια των τελευταίων μηνών, η Ντάβου σχεδιάζει κι έπειτα σβήνει τις λέξεις «νόστος» και «θάνατος», που αντιπροσωπεύουν τις δύο θεμελιώδεις έννοιες της Οδύσσειας. Όπως δηλώνει και ο τίτλος του έργου, η Ντάβου αποδομεί και αναδομεί τα κειμενικά και εικονιστικά στοιχεία του εικαστικού ιδιώματός της, σε μια διαλεκτική σχέση δημιουργίας και καταστροφής ως αλληγορία της ίδιας της ύπαρξης.
Τίνα Πανδή, κείμενο από τον οδηγό της μόνιμης έκθεσης ENTER EMΣΤ : Συλλογή & Ιστορία, Ένας σύντομος οδηγός, 2020

Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην Σελίδα Όροι χρήσης- Πολιτική ΑπορρήτουΑποδοχή