Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
I/1977

Δανιηλ

I/1977

1977

Το έργο εκτίθεται στη μόνιμη έκθεση

Ζωγραφική

Ακρυλικό σε λινάτσα
141 x 128 εκ.
Αγορά, 2001
Aρ. Εισ. 82/01

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Δανιήλ, έχοντας εγκατασταθεί στο Παρίσι, επιχειρεί μια συστηματική διερεύνηση του ζωγραφικού χώρου με σκοπό την δημιουργία μιας νέας ζωγραφικής γλώσσας. Για τον καλλιτέχνη, η ζωγραφική πράξη και σκέψη βρίσκονται σε μια αδιάρρηκτη ενότητα, καθώς οι μορφολογικές αναζητήσεις του τροφοδοτούνται από τον συνεχή στοχασμό του πάνω στον ιστορικό ρόλο της τέχνης στο κοινωνικό και πολιτισμικό πεδίο. Στο πλαίσιο αυτής της προβληματικής πραγματοποιείται το 1975, στην αίθουσα τέχνης Δεσμός, η έκθεσή του με τίτλο Πρόταση για επιστροφή στον τοίχο. Για τον καλλιτέχνη, το αίτημα να επιστρέψει η ζωγραφική στον τοίχο σχετίζεται με την επανενεργοποίηση της κοινωνικής λειτουργίας της τέχνης στον δημόσιο χώρο. Οι σειρές επίτοιχων έργων από λινάτσα, που παρουσιάζει ο καλλιτέχνης, εντάσσουν την πραγματική επιφάνεια του τοίχου μέσα από την αποξήλωση των επιφανειών τους. Η πρακτική αυτή διαταράσσει την αντίληψη της προοπτικής και του βάθους της εικόνας, ακολουθώντας την αντίληψη του καλλιτέχνη γύρω από την αντιψευδαισθητική λειτουργία της ζωγραφικής γλώσσας. Μέσα από τη διαλεκτική σχέση κενού-πλήρους, φωτός-σκοταδιού, τα τμήματα του τοίχου που προβάλλουν από τα ανοίγματα της λινάτσας ενεργοποιούν τη δισδιάστατη επιφάνεια ως φορείς φωτεινής ενέργειας. Το έργο συνεπώς παράγεται μέσα από την υπέρβαση της υλικότητάς του και τη διαβρωτική δύναμη του τοίχου ή, σύμφωνα με τον καλλιτέχνη, «ο πίνακας παράγεται με την καταστροφή του».
Τίνα Πανδή, κείμενο από τον οδηγό της μόνιμης έκθεσης ENTER EMΣΤ : Συλλογή & Ιστορία, Ένας σύντομος οδηγός, 2020

Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην Σελίδα Όροι χρήσης- Πολιτική ΑπορρήτουΑποδοχή